Λίγες σκέψεις για τη ζωή του μακαριστού Επισκόπου Αθανασίου

January 4, 2019

«Γῆρας γὰρ τίμιον οὐ τὸ πολυχρόνιον οὐδὲ ἀριθμῷ ἐτῶν μεμέτρηται  πολιὰ δέ ἐστι φρόνησις ἀνθρώποις καὶ ἡλικία γήρως βίος ἀκηλίδωτος.Εὐάρεστος τῷ Θεῷ γενόμενος ἠγαπήθη καὶ ζῶν μεταξὺ ἁμαρτωλῶν μετετέθη· ἡρπάγη, μὴ κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ ἢ δόλος ἀπατήσῃ ψυχὴν αὐτοῦ· βασκανία γὰρ φαυλότητος ἀμαυροῖ τὰ καλά, καὶ ῥεμβασμὸς ἐπιθυμίας μεταλλεύει νοῦν ἄκακον.Τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς,ἀρεστὴ γὰρ ἦν Κυρίῳ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ· διὰ τοῦτο ἔσπευσεν ἐκ μέσου πονηρίας. οἱ δὲ λαοὶ ἰδόντες καὶ μὴ νοήσαντες, μηδὲ θέντες ἐπὶ διανοίᾳ τὸ τοιοῦτον,ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ.»
Σοφία Σολωμόντος δ:8-15 



         Όταν έμαθα για πρώτη φορά πόσο σοβαρή ήταν η ασθένεια του Επίσκοπου Αθανασίου, η πρώτη μου αντίδραση ήταν να προσευχηθώ. Καθώς άρχισα να προσεύχομαι, η παραπάνω γραφή από τη Σοφία Σολομώντος ήρθε στο μυαλό μου. Αυτοί οι στίχοι πάντα με εξέπλητταν όταν τους ακροαζόμουν, ίσως λόγω της δικής μου ανασφάλειας στη ζωή και ίσως ακόμη και λόγω της επιθυμίας να “μην αρπαγώ από την κακία και το δόλο”. Ανεξάρτητα από το γιατί ένιωθα πάντα μια ισχυρή έλξη για αυτόν το στίχο, μπορώ να πω χωρίς προκατάληψη ότι δεν έχω συναντήσει ποτέ κανέναν που να ενσαρκώνει ξεκάθαρα αυτόν τον στίχο στον ίδιο τον εαυτό, όπως ο συνέβαινε με τον μακαριστό επίσκοπο Αθανάσιο.


         Στην ορθόδοξη ασκητική παράδοση η ταπεινότητα θεωρείται η μητέρα όλων των αρετών, όταν οι περισσότεροι από εμάς αγωνίζονται να μπορέσουν ακόμη και να καθορίσουν την έννοια της ταπεινότητας, πόσο μάλλον να την εφαρμόσουν,ο ίδιος την ενθάρρυνε και την ασκούσε.Την πρώτη φορά που τον γνώρισα, με πήρε μαζί του για να επισκεφτεί μία από τις ιεραποστολές του.Όταν με έβαλε στο αυτοκίνητο με έσπρωξε στο μπροστινό κάθισμα ενώ διπλώσε σχεδόν στο μισό εαυτό του για να καθίσει στο πίσω κάθισμα με τρία άλλα άτομα και μια κατσίκα. Καθείς που έχει συναντήσει τον μακαριστό επίσκοπο Αθανάσιο μπορεί να βεβαιώσει ότι ο Θεοφιλέστατος πάντα έβαζε τους άλλους πάνω από το εαυτό του και σίγουρα θα ισοπέδωνε εαυτόν για το ποίμνιο του. 


          Η αλήθεια της Ορθοδοξίας από πάντα και για πάντα θα συνεχίσει να εξαπλώνεται μέσω της αγάπης και της θυσίας.Όταν ενθυμούμαι τη ζωή του επίσκοπου Αθανασίου, όταν αναπολώ τον επίσκοπο Αθανάσιο, αυτό ακριβώς θα θυμάμαι, την αγάπη και τη θυσία που ξεχύνεται από μια πραγματικά ταπεινή καρδιά.

         Πρόσφατα προβλήθηκε ένα ντοκιμαντέρ για την Ορθόδοξη Εκκλησία στο Κονγκό, όπου τα τελευταία λόγια ενός από τους γνησίους ορθόδοξους ιεραπόστολους της Αφρικής, του πατρός Χαρίτωνος ήταν: «Χτυπάτε τις καμπάνες τις Ορθοδοξίας σε όλη την Αφρική!!!!».[1]
  
         Ο μακαριστός επίσκοπος Αθανάσιος ως αληθινός ιεραπόστολος αποδέχτηκε αυτό το κάλεσμα και χτύπησε δυνατά τις καμπάνες της Ορθοδοξίας σε πολλά διαφορετικά μέρη σε ολόκληρη την Αφρική και ειδικά στη επισκοπή που ο Θεός τον κάλεσε να βοηθήσει στην ίδρυσή της.

          Εξαιτίας του έργου του αλλά και εκείνων που είχαν προηγηθεί, οι καμπάνες της Ορθοδοξίας θα ξαναηχήσουν εκ νέου, από τον αμέτρητο λαό που έχει αγγίξει η αγάπη και η θυσία του. Και για μένα είμαι βέβαιος ότι ο μακαριστός Θεοφιλεστάτος  θα μπορέσει να συνταχθεί με τον Απόστολο Παύλο λέγοντας «τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι, τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα· λοιπὸν ἀπόκειταί μοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος, ὃν ἀποδώσει μοι ὁ Κύριος ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὁ δίκαιος κριτής, οὐ μόνον δὲ ἐμοί, ἀλλὰ καὶ πᾶσι τοῖς ἠγαπηκόσι τὴν ἐπιφάνειαν αὐτοῦ».  Προς Τιμοθέο Β’ επιστ.4:7-8 

          Μακάρι όλοι να βρεθούμε άξιοι να ζήσουμε μια τέτοια ζωή, αιώνια μνήμη τη χάρη σας. Θα μας λείψετε, αλλά η ζωή σας δεν ήταν μάταιη και όλοι μας,ως πνευματικοί αδελφοί και αδελφές σας, θα συνεχίσουμε να χτυπούμε της καμπάνες της Ορθοδοξίας, όπου και αν ζούμε προς τιμήν σας.


[1]https://www.youtube.com/watch?v=kUyQ5q0muTQ

Νέα